opbouwspots

Een van mijn fijnste herinneringen uit mijn jeugd was dat ik tussen de middag op de basisschool altijd ging lunchen bij mijn vriend Lenny. Lenny had een groot hoekhuis vlak bij school, en als je twee trappen had opgelopen kwam je in een enorme woonkamer met open keuken. Er stond een groot kookeiland van wit marmer, ze hadden een kraan die meteen kokend water gaf (ideaal voor eitjes koken of thee) en er scheen altijd een zacht licht op het kookeiland door de opbouwspots. Het licht was zonnig en geel en gaf het idee dat er altijd een zonnetje door het raam precies op de keuken scheen. De keuken was dan ook het hart van het huis, waar iedereen zat te kletsen en zich verzamelde. Er stonden altijd schaaltjes met eten klaar, of het nou snoep, crackers of salade was. Een heerlijke tijd.

Nu eet ik tussen de middag nog steeds boterhammen met worst of kaas, maar niet meer bij Lenny thuis. Ik eet nu op kantoor of thuis met mijn partner, als de tijd het toe laat. Toen we gingen samenwonen kreeg mijn partner de zeggenschap over de inrichting van het huis, dat kon mij niet zo boeien. Welke kleur bank, de volgorde van de schilderijtjes in de gang of de kleur op de muur van de slaapkamer, ik lig daar niet wakker van. Als het huis maar fijn is, met goede producten en meubels. Ik hou van producten die lang mee gaan, stabiel zijn, waar je op kunt bouwen.
Speaking of bouwen…het enige wat ik wél inbracht, is mijn visie op de keuken. Het schoot me ineens te binnen toen ik na werk even online aan het scrollen was. Ik kwam op een site voor verlichting terecht, en vond zo de opbouwspots, de led lampjes in het plafond, exact dezelfde die Lenny destijds in zijn huis had. Ik werd meteen mee terug genomen naar die tijd, en zal minuten lang met mijn ogen dicht die tijd te herbeleven. De gekookte eitjes op brood, de gloeiend hete thee, moeder in de keuken druk aan het kwebbelen en Lenny die me onder de tafel gekke tekeningen liet zien waarna we samen giechelden.
Ik wist dat ik die opbouwspots in huis wilde hebben, en wel in de keuken. Gelukkig ging mijn partner akkoord. En weet je wat?
Mijn favoriete plek in huis is nu absoluut in de keuken, met mijn partner kwebbelend achter het fornuis, een eitje koken.